Aby korzystać z serwisu zaktualizuj przeglądarkę do nowszej wersji.

x

Używamy plików cookies, aby ułatwić korzystanie z tego serwisu.
Zmień ustawienia swojej przeglądarki, jeżeli nie chcesz, by pliki cookies były zapisywane na dysku Twojego komputera.

x

Logo: Zdrowo rośnij

Trwa wyszukiwanie proszę czekać..

Grupa wiekowa 4-6 lat

Czterolatek z ADHD

Nadpobudliwość psychoruchową często mylimy z niesfornością i krnąbrnością. Tymczasem to choroba, która wymaga leczenia.
                                                                   
O maluchu, którego rozpiera energia i chęć działania, mówimy „żywe srebro”. I chociaż czasem trudno takie dziecko poskromić, to jego zachowanie uznajmy za normalne, wręcz dowód na to, że dobrze się rozwija. O kłopotach można mówić, gdy przestaje reagować na polecenia i prośby, staje się nadmiernie hałaśliwe, nie umie spokojnie bawić się ani odpoczywać. Wtedy tracimy cierpliwość, myślimy, że jest niegrzeczne, zbuntowane, złośliwe, testuje nasze granice i sposoby reagowania na różne zachowania. Zwłaszcza, że taka sytuacja częściej dotyczy chłopców niż dziewcząt. Tymczasem to, co uważamy za niesforność, może świadczyć o nadpobudliwości psychoruchowej, w skrócie: ADHD.

Utrudnione kontakty z rówieśnikami
ADHD to zespół nadpobudliwości psychoruchowej i zaburzeń koncentracji uwagi. Jako rodzice obserwujemy, że dziecko rozpiera energia, jest niespokojne, a nawet agresywne. Na objawy ADHD mogą wpływać dolegliwości fizyczne: alergie, bóle żołądka, astma, problemy ze snem czy brak apetytu. Poza tym dziecko trudniej nawiązuje kontakty z rówieśnikami, nie potrafi skupić się na szczegółach i zadaniach do wykonania, łatwo się rozprasza, nie słucha uważnie. Psoci i nie przewiduje konsekwencji swojego zachowania. To zazwyczaj skutkuje niezrozumieniem i odrzuceniem. A odczucie porażki i osamotnienie tylko potęgują u niego problem z akceptacją i pozytywną samooceną. Poważne są też powikłania zespołu ADHD, które mogą pojawić się w późniejszych latach, m.in. zaburzenia lękowe i depresja, zaburzenia opozycyjno-buntownicze, osobowość antyspołeczna czy skłonność do uzależnień.
 
Nadmiar bodźców
Jakie są przyczyny ADHD? W skrócie: dziecko nie radzi sobie z nadmiarem bodźców. Jego mózg funkcjonuje inaczej, choć nie do końca wiadomo, dlaczego tak się dzieje. Przyczyniają się do tego czynniki genetyczne, niedotlenienie mózgu w czasie ciąży i porodu czy przebyte urazy głowy. Z pewnością zaburzeniu ulegają procesy analizy i syntezy. To dlatego maluch jest impulsywny, często przerywa innym, nie potrafi się skupić i uporządkować informacji, które do niego docierają – rozmawia z mamą, ale jednocześnie słyszy głos z telewizji i odgłosy z podwórka. Stąd jego niepokój i chaos w działaniu.
Jeśli podejrzewamy u dziecka nadpobudliwość psychoruchową, zgłośmy się do psychiatry lub psychologa, którzy zalecą odpowiednią terapię. Może to być leczenie farmakologiczne (zmniejszenie nasilenia objawów), psychoterapia indywidualna lub rodzinna, ćwiczenia koncentracji uwagi. Pocieszające jest to, że z wiekiem objawy nadpobudliwości maleją, ale wpływ na to ma także wparcie, które dziecko otrzyma od bliskich oraz leczenie.
 
Rady dla rodziców
Rodzice dziecka z ADHD muszą uzbroić się w cierpliwość i wprowadzić reguły, które pomogą wszystkim funkcjonować w domu.

  • Ograniczyć bodźce, np. nie włączać telewizora w jednym, a muzyki w drugim pokoju.
  • Wprowadzić stały rytm dnia (pory wstawania, posiłków, zabawy), unikać spontanicznych wyjść. Lepiej plan dnia ustalić rano i nie dawać maluchowi zbyt wielu możliwości wyboru.
  • Nieustanne przypominać. Jeśli dziecko nie zamyka drzwi, trzeba nakleić na nich kartkę: „zamknij mnie”.
  • Patrzeć dziecku w oczy podczas rozmowy i mówić do niego prostymi słowami.
  • Wydawać tylko jedno polecenie na raz, by ułatwić dziecku wykonanie czynności, o którą prosimy. Jeśli powiemy: „odłóż klocki i umyj ręce, siadamy do stołu” – ilość informacji będzie za duża.
  • Zapisać dziecko na zajęcia sportowe, najlepiej gry zespołowe. Dziecko wyładuje nadmiar energii, będzie uczyło się cierpliwości, ćwiczyło koncentrację i nawiązywało relacje z rówieśnikami. Dobrze, gdyby reguły gry były proste, liczba graczy nie większa niż  uczestników, a czas oczekiwania na działanie – krótki. Polecany jest także tenis, jazda konna, taniec, bieganie, sztuki walki, pływanie.
  • Chwalić malucha. On musi wiedzieć, że jest kochany, bo potrzebuje wsparcia. Poza tym chciałby natychmiast wiedzieć, czy dobrze wykonał zadanie.

Konsultacja: Anna Chrzanowska, psycholog ze specjalizacją z psychologii klinicznej dziecka, tyflopedagog


Bądź na bieżąco





Wykład o pielęgnacji noworodka, część 1

Wykład o pielęgnacji noworodka, część 1

Wykład o pielęgnacji noworodka, część 2

Wykład o pielęgnacji noworodka, część 1

Przy wejściu (po przekierowaniu na Medyczną Platformę Edukacyjną - Dla Wszystkich) należy kliknąć "Zaloguj się jako gość".

Patronaty

Polska Federacja Stowarzyszeń Chorych na Astmę, Alergię i POChP Medyczna Platforma Edukacyjna Czyżewscy - Kancelaria Adwokacka Rafał Piotr Janiszewski - Kancelaria doradcza Stowarzyszenie Dziennikarze Dla Zdrowia

Partner

Novo Nordisk